Zaman Ya Ölümse?

Zaman;

Zaman sanki bir ölüm meleği,

Unutulmayan yaralara tuz basmak,

Sanki hülyalardan çıkıp,

Acının doruklarına sonuna kadar ulaşmak gibiydi,

Öldürmek miydi amacı yoksa acı çektirmek mi?

Zaman;

Zaman pek çok şeyi unutturabilir bize,

Tekdüze yaşantılarımızın monotonluğunu,

Ölümün saf korkusunu,

Zaferden yoksun yenilgilerimizi,

Sevdiklerimizi kaybedişimizi,

İlk Kalp kırgınlığımızı,

Bir Evlat acısını,

Yoksulluğu, fakirliği,

Bazılarının aidiyet duygusunu,

Saf sevgiyi, Tutkulu bir aşkı ,

Ne çok şey alabilir zaman,

Ve çoğu şeyi götürebilir hissettirmeden.

Ne bir hesap verir sana, ne de izahat,

Sadece alır ve gider,

Sadece almasını bilir,

Hatta çalmasını,

Çünkü işi budur,

Ortalama ömrümüzün kısa vaadinde,

Bir çocuğun ömrünü de çalabilir,

Birbirine aşık iki kalbin birini de,

  

Zaman;

Zaman ya gerçekte zaman değilse,

Ya Ölüm;

Ya Ölüm gerçekte bir Azrail değil de,

Zamanın ta kendisi ise,

Ya zaman öldürüyorsa,

Ya zaman Azrail kılığına girmiş bir ölüm meleği ise,

Korku, Öfke, Kandırılma duygusu, Şiddet, Vahşet,

Ne hissederdik öğrenseydik bunu?

Belki de susardık,

Çünkü susarsak ölümün bizi geç bulurdu değil mi?

Ne de olsa bana dokunmayan yılan bin yaşasın hikayesi bu,

Zaman yaşatırken bizlere,

Acıyı, nefreti, korkuyu, yalnızlığı,

Bir köpek gibi siniyoruz yuvalarımıza,

Korkuyoruz, titriyoruz, uzak duruyoruz,

Ama bilmiyoruz ki zamanın kırbacında ezilmemek için susmak değil,

Karşı gelebilmek gerekir,

Ve

Ve Belki de ,

Ölüm Kısmi Baharında,

Farkettirmeden kışa çevirmek için kemiriyor ömrümüzü.